มันปูและไข่นกกระทา ซัปโปโร

อาหารที่จำได้นานที่สุดไม่จำเป็นต้องเป็นอาหารที่แพงที่สุด มันแค่ต้องถูกที่ถูกเวลา และอยู่ในคืนที่หนาวพอ

ซัปโปโรในฤดูหนาวคือเมืองที่อุณหภูมิลบสิบองศาเป็นเรื่องปกติ หิมะตกเป็นชั้นหนาบนถนน บนหลังคา บนไหล่คนเดิน ลมจากทะเลญี่ปุ่นและทะเลโอค็อตสก์มาบรรจบกันที่ฮอกไกโด ทำให้ความเย็นที่นี่ไม่ใช่แค่ตัวเลขแต่เป็นสิ่งที่ร่างกายจำได้

ฮอกไกโดเป็นเกาะที่มีทะเลล้อมรอบสามด้าน และทะเลที่เย็นเป็นทะเลที่อุดมสมบูรณ์ ปูขน ปูหิมะ เม่นทะเล หอยเชลล์ และอาหารทะเลอีกนับร้อยชนิด เป็นสิ่งที่ฮอกไกโดส่งออกไปทั่วญี่ปุ่นและทั่วโลก

คืนนั้นผมหลบหนาวเข้าไปในอิซากายะเล็กๆ แบบที่ซัปโปโรมีอยู่ทุกซอก ประตูไม้เปิดออกสู่ความอบอุ่น เสียงน้ำต้มซุปดัง กลิ่นปลาย่างกระทบจมูก เบียร์ซัปโปโรเย็นๆ วางอยู่บนโต๊ะก่อนที่ผมจะสั่ง

แล้วจานนั้นก็มาถึง

ชามเซรามิกสีขาวจุดสีเทา มันปูสีเขียวน้ำตาลที่เป็นส่วนที่คนญี่ปุ่นให้ค่าที่สุดของปู วางอยู่บนใบเชิโซะสดสีเขียวเข้ม และตรงกลางคือไข่นกกระทาครึ่งฟอง สีเหลืองส้มสดใสราวกับดวงอาทิตย์เล็กๆ

รสชาติของมันปูฮอกไกโดนั้นเข้มข้น ลึก มีความเค็มของทะเลและความหวานของสิ่งมีชีวิตที่อาศัยในน้ำเย็นจัด ไข่นกกระทาทำให้รสกลมขึ้น นุ่มลง ทั้งสองอย่างรวมกันเป็นบางอย่างที่ไม่มีชื่อ แต่ทำให้ผมนั่งนิ่งอยู่นานก่อนที่จะยกตะเกียบ

ข้างนอกหิมะยังตกอยู่ เบียร์ในแก้วยังเย็นอยู่ และชามเล็กๆ ในอิซากายะซัปโปโรนั้น ยังเป็นสิ่งที่ผมนึกถึงทุกครั้งที่นึกถึงฮอกไกโด