A Field Guide to Getting Lost

Rebecca Solnit เริ่มหนังสือเล่มนี้ด้วยการถามว่าทำไมเราจึงกลัวการหลงทาง และถามต่อว่าถ้าการหลงทางไม่ใช่สิ่งที่ต้องกลัว มันจะเป็นอะไรได้บ้าง

A Field Guide to Getting Lost ไม่ใช่หนังสือวิธีหลงทาง แต่เป็นการพิจารณาความไม่รู้จักในฐานะสถานะที่มีคุณค่า — ไม่ใช่สิ่งที่ต้องแก้ไขทันที แต่สิ่งที่ควรนั่งอยู่ด้วยสักพัก

หนังสือเล่มนี้สลับระหว่างบทความและ "The Blue of Distance" ซึ่งเป็นการเล่าถึงคนที่หายไปจากชีวิตของเธอ — เพื่อน คนรัก คนที่ตาย เธอพิจารณาว่าระยะห่างทำให้สิ่งที่อยู่ไกลดูสีฟ้า ทั้งในความหมายตรงและเชิงเปรียบ

Solnit เป็นนักเขียนที่คิดด้วยภาษา ไม่ใช่คิดก่อนแล้วเขียน กระบวนการพิจารณาปรากฏในงานเขียน และนั่นทำให้การอ่านรู้สึกเหมือนคิดร่วมกับเธอ ไม่ใช่รับข้อสรุปจากเธอ

ประโยคที่มักถูกยกมาจากหนังสือเล่มนี้: "The world is blue at its edges and in its depths." มันสรุปทั้งเล่มได้ในสิบคำ — ว่าสิ่งที่อยู่ไกลออกไปมีสีของมันเอง และสีนั้นงดงามแม้จะเข้าถึงไม่ได้