กลางฤดูหนาว
ระหว่างทางไปเอสเมอรัลดา

คืนก่อนการเดินทางที่ไม่ได้วางแผนไว้ มักเป็นคืนที่มีเรื่องเล่าได้มากที่สุด

ที่ Antarctica Hostel เมืองอุชัวญา ปลายใต้สุดของโลก ผมนั่งอยู่ที่ล็อบบีโดยไม่มีแผนอะไรในใจเลยสำหรับวันรุ่งขึ้น คืนนั้นเป็นกลางฤดูหนาว หิมะตกหนักมาหลายวัน แต่ข้างในอบอุ่น มีเสียงพูดภาษาสเปนหลายสำเนียง ไวน์อาร์เจนตินา วิสกี้ เบียร์ และกีตาร์ของโฮสเทลที่วางพาดอยู่ตรงกลาง

เพื่อนร่วมโฮสเทลคืนนั้นส่วนใหญ่มาจากเม็กซิโก กัวเตมาลา โคลอมเบีย บางคนเดินทางคนเดียวเหมือนกัน บางคนมาเป็นคู่ ภาษาต่างกัน วัยต่างกัน แต่นั่งล้อมกันอยู่ในวงกลมเดียว แบบที่คนแปลกหน้าทำได้เฉพาะในโฮสเทลที่มีกีตาร์

ผลัดกันเล่น ผลัดกันร้อง ถึงตาผม ผมเล่นเพลงไทย ไม่ได้บอกว่าเป็นเพลงอะไร แค่เล่นไป หญิงสาวจากเม็กซิโกถ่ายรูปผมไว้ ราวกับว่าเธอเก็บช่วงเวลานั้นไว้ก่อน แล้วค่อยถามทีหลังว่ามันคืออะไร

ก่อนแยกกันกลับห้อง เพื่อนใหม่ชวนผมไปเดินเส้นทาง Laguna Esmeralda วันรุ่งขึ้น พวกเขาบอกว่าหิมะที่ตกหนักในช่วงกลางหนาวแบบนี้ จะทำให้เห็นทะเลสาบสีเทอร์ควอยซ์ลอยอยู่กลางหุบเขาสีขาว ผมตอบตกลงโดยไม่ได้คิดนาน

เช้าวันรุ่งขึ้น เราออกเดิน ทุ่งหิมะเปิดกว้างออกไปจนสุดตา ต้นไม้เรียงตัวอยู่ริมขอบทาง ยืนนิ่งและเงียบ กิ่งรับหิมะไว้โดยไม่ขัดขืน ยอดเขาอยู่สูงและชัด เมฆหนักทาบอยู่ด้านหลัง ดูเหมือนภาพที่ใครสักคนตั้งใจจัดวางไว้

เท้าจมลงในหิมะทีละก้าว ลึกพอที่จะรู้สึกว่ากำลังเดินอยู่จริง ไม่ใช่แค่ผ่าน อากาศเย็นและสะอาด ทำให้รู้สึกว่าทุกลมหายใจมีน้ำหนัก

ระหว่างเดิน ผมคิดถึงคืนก่อน — กีตาร์ เพื่อนที่พบกันไม่กี่ชั่วโมง และคำชวนที่เกิดขึ้นระหว่างวงไวน์ที่อบอุ่น กลางหนาวที่อุชัวญาไม่ได้สอนเรื่องความหนาว มันสอนเรื่องความพอดี — ว่าพื้นที่เล็กๆ ที่อบอุ่นท่ามกลางความหนาวเย็น ทำให้คนแปลกหน้าเข้าหากันได้เร็วกว่าที่คิด

ด้านหน้า ที่ใดสักแห่งในหุบเขาสีขาว มีทะเลสาบสีเทอร์ควอยซ์รออยู่