แนวพระพุทธรูปปูนปั้นเรียงตัวอยู่ในช่องกำแพงศาสนสถานเก่า ใบหน้าของแต่ละองค์สงบคล้ายกันอย่างน่าประหลาด ดวงตาหลุบต่ำเล็กน้อย พระโอษฐ์ปิดเรียบ พระหัตถ์วางซ้อนกันอย่างมั่นคง
จากระยะไกล รูปทรงของพระพุทธรูปเหล่านี้ดูเหมือนถูกสร้างขึ้นจากแม่แบบเดียวกัน แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ รายละเอียดเล็กๆ ของพื้นผิวเริ่มปรากฏชัด คราบดิน คราบตะไคร่ และรอยแตกที่เกิดขึ้นตามกาลเวลา ทำให้แต่ละองค์มีลักษณะเฉพาะของตนเอง
ศิลปกรรมแบบสุโขทัยรุ่งเรืองในช่วงพุทธศตวรรษที่ 19–20 พระพักตร์มักเป็นรูปไข่ พระขนงโก่งอ่อนคล้ายปีกนก และมีรอยยิ้มบางๆ ที่นักประวัติศาสตร์ศิลปะมักเรียกว่า รอยยิ้มแบบสุโขทัย
พระพุทธรูปที่เรียงกันในกำแพงแบบนี้ถูกสร้างเพื่อให้ผู้ที่เดินผ่านสามารถมองเห็นต่อเนื่องกันไป เหมือนกำลังเดินผ่านพื้นที่ที่เต็มไปด้วยสิ่งศักดิ์สิทธิ์
เวลาผ่านมาหลายร้อยปีแล้วตั้งแต่กำแพงนี้ถูกสร้างขึ้น กำแพงบางส่วนพังทลายไปแล้ว พื้นดินรอบๆ ถูกปกคลุมด้วยหญ้า แต่พระพุทธรูปเหล่านี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม
ผมรู้สึกว่าตัวเองเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว สถานที่แบบนี้ไม่ได้ต้องการคำอธิบายมากนัก มันเพียงต้องการเวลาเล็กน้อยให้คนที่เดินผ่านได้หยุดมอง